Jonty – ‘n morele dilemma

Ek onthou nog daai aand meer as sewe jaar gelede soos gister. Die aand toe jy my aangeneem het. Oom Jurie het ons vertel dat die huis waar jy bly nie wosonki-vriendelik is nie en dat die groot honde met jou baklei. Toe oom Jurie ons vertel jou baas wil jou nie eintlik hê nie en skop jou soos ‘n sokkerbal in die gang af was die koëel deur die kerk, jy moes by ons kom bly.

Op die aand het oom Jurie met jou in sy arms ingestap en jou in die kombuis neergesit. Natuurlik het al die ander kinners onmiddelik nadergehol om te kom kennismaak en briefies lees, tot jou groot onsteltenis. Jy het net daar omgevlieg en aan’t hardloop geraak. In die eetkamer het ek jou voorgelê en opgraap voor die agtervolgende pak nuuskieriges. Jy het soos ‘n wafferse pappegaai jou pad oopgeklou en gegrawe tot jy mooi netjies op my skouers te staan gekom het. Met ‘n finale grom in die rigting van die starende gesiggies doer onder het jy my met daai swart albasterogies bekyk en die boodskap was duidelik: “jy is nou my pappa en my beskermer en basta!”

Toe op erfenisdag, gebeur die ding wat elke wosonki einenaar vrees. Skielik kan jy nie meer gemaklik op die banke wip nie. As jy hardloop sleep jou een agterbeen. Ons het jou onderstepoort toe geneem waar hulle jou ondersoek en die ergste bevestig het. Jy moes ‘n rugoperasie kry, so gou moontlik. Synde dat dit ‘n vakansiedag was kon dit nie daar gedoen word nie en moes die operasie uitkontrakteur word aan ‘n veearts in die omgewing.

Foonoproepe is gemaak en die kwotasies het begin inkom R8000, R11000 . . . Daar was geen manier wat ons daarby sou bykom nie. Ons het maar gevra dat hulle jou oornag hou en kyk of daar enige moontlikheid is om die operasie inhuis te doen waar dit effens goedkoper sal wees. Jou ogies het die storie vertel toe ons ry. Daai ogies wat ten volle vertrou dat jou baas jou einas sal beter maak.

Maar teen R8000 was daar geen manier wat ons dit sou kon bybring nie, en om jou die leiding te spaar sou ons jou moet laat slapies. Niemand het daai aand baie goed geslaap nie. Genadiglik het die goeie nuus die volgende dag gekom dat hulle die operasie wel inhuis by onderstepoort kon doen teen ‘n prys wat ons kan bybring, alhoewel dit steeds vrekduur was.

Morele dilemma: Die dag toe ek jou as troeteldier in my huis ingebring het, het ek dit op myself geneem om jou te versorg tot aan die einde van jou dae, omdat jy nie in staat is om dit self te doen nie. Die operasie wat jy moes kry was egter so duur dat ek dit nie sou kon bekostig nie, en jou sou moes laat slaap. Ek sou waarskynlik baie lank daarna nog sleg gevoel het daaroor.

Hoe ver is jy bereid om te gaan vir jou diere se gesondheid?

Jaco